[ وَخَفْضُ الْقَلْبِ فى الإِشْتِغالِ بِغَيْرِ اللّهِ ] اشتغال به غير حق امام صادق عليه السلام در اين جمله پستى دل را در اشتغال به غير خدا دانسته و دورى از توجه به حق و بريده بودن دل از عبادت و طاعت و صرف تمام عمر در به دست آوردن متاع دنيا و تحصيل لذّات فانى آن را علّت خفض و پستى قلب به حساب آورده‌اند . غيرخدا هرچه هست ، چون فانى و گذراست ، وقتى در ترازوى عقل و وجدان سنجيده شود معلوم مىگردد كه در برابر خدا به كلّى فاقد ارزش و اعتبار است . اعتبار و ارزش غيرخدا ، فقط در اين است كه به عنوان وسيله و ابزار براى رسيدن به مقام قرب حضرت دوست به كار گرفته شود . اين كه كتب آسمانى و معارف الهى و عاشقان و سالكان و رهروان راه حق و حقيقت ، اين همه در بىاعتبارى و پوچ بودن دنيا و ما فيها سخن گفته‌اند منظور ، دنيايى است كه انسان را از خدا غافل كرده و به صورت هدف نهايى در زندگى انسان جلوه كند . اگر ارتباط انسان به دنيا و به لذّات و زر و زيور آن ، جداى از نقشه‌هاى خداوند باشد ، پس انسان در اين دنيا حيوانى بيش نيست ، حيوانى كه كار او جمع و تفريق است : جمع كردن مواد مادّى و اضافه نمودن آن به بدن و باز خرج كردن آن مواد